‘Wij zijn ook gewoon heel blij met honderd, hè’

In de Werkvuur-verhalen vertellen collega’s van Hera hoe hun werkvuur op het werk wordt herkend, bijgestuurd of weer aangewakkerd. Deze keer: Miranda, consultant en trainer bij Hera.
Ik kwam vier jaar geleden bij Hera binnen als consultant. Ik ontdekte al gauw dat ik trainen ook heel leuk vond en ging dus ook als trainer aan de slag. Nu combineer ik het nog steeds, wel met de nadruk op consultancy. Wat ik onderweg heb geleerd, gaat niet alleen over mijn vak maar ook over mezelf: hoe ik merk dat mijn werkvuur te hoog oplaait, en wat ik dan doe.
Waar mijn vuur van ging branden
Twee weken na mijn start stond ik al voor een groep. Dat had ik nog nooit gedaan. Daarvoor werkte ik altijd één-op-één, maar tot mijn verrassing paste ik eigenlijk dezelfde principes toe op een groep, en dat werkte prima. Vertrouwen winnen, verbinding maken, ruimte laten voor wat er onder de oppervlakte speelt. Dat ik op mijn vierenveertigste ontdekte dat ik graag voor groepen sta, gaf me enorm veel energie.
Toen het te fel brandde
Sinds ik bij Hera werk, is bij mij het vuur nog nooit gedoofd. Eerder andersom: ik stortte me vol energie op al het leuks dat er binnen Hera is. Voordat ik het wist werkte ik structureel meer uren dan de bedoeling was. Toen ik in mijn eerste jaargesprek trots vertelde ‘mijn werkvuur brandt duizend procent!’, antwoordde mijn leidinggevende: ‘dat is fijn om te horen, maar wij zijn ook gewoon heel blij met honderd, hè.’ Die zin is me altijd bijgebleven. Ze hield mijn duurzame inzetbaarheid voor ogen, ook toen ik dat zelf even niet deed.
Het gesprek aangaan
Zelf aan de bel trekken vind ik niet altijd makkelijk. Ik wil graag dingen zelf oplossen en de neiging is er dus om het pas te zeggen als het echt niet anders kan. Vanwege Hera’s visie en wat we ook in trainingen uitdragen, ben ik me daar nu meer bewust van. Het helpt dat we elke week een check-in hebben, en daarin wordt actief gevraagd hoe het met je gaat en of je ergens hulp bij nodig hebt. Ook is het een gedragsafspraak binnen Hera dat je zelf een stap naar voren zet als er iets speelt waardoor je inzetbaarheid nu of in de nabije toekomst onder druk komt te staan. Begin dit jaar liep ik opnieuw tegen een grens aan. Ik heb het gezegd, er werd hulp geboden, en drie maanden lang hebben we samen gekeken of het werk binnen de uren paste, tot dat stabiel was. Dat ik me hier veilig genoeg voel om mijn grens aan te geven, is voor mij heel belangrijk.
Op dit moment geef ik maximaal één dag per week training en werk ik de rest van de week als consultant. Die verdeling hebben mijn leidinggevenden en ik samen gekozen.
Onlangs heb ik ook een Talent Motivatie Analyse (TMA) mogen doen, om de balans weer eens even goed op te maken. Die liet zien wat ik al voelde: ik haal mijn energie echt uit autonomie, structuur en diepgang. Die vind ik nog steeds in mijn werk. Mijn werkvuur brandt lekker, ik heb de mix gevonden die bij mij past. Ik zit niet meer op duizend procent, maar op een gezonde honderd.
Wat ik wil meegeven
Brandt je werkvuur te zacht, of juist te fel? Wacht niet tot het jaargesprek. Er kan in een paar maanden zoveel gebeuren. Trek zelf aan de bel. Bij Hera is dat de normaalste zaak van de wereld, en dat is wat ik andere organisaties ook gun!
Tip voor leidinggevenden: vraag niet alleen of het werkvuur van je mensen nog brandt, maar ook of het niet te fel brandt. Juist je meest gedreven collega’s zeggen zelden uit zichzelf dat het te veel wordt.